Ons unieke beroep uitdagen en uitdragen

20-03-2019

 

Wat mij opvalt de laatste tijd, is dat er zoveel patiënten/cliënten komen met klachten van eenzaamheid en onverbondenheid. Veel, vaak jonge mensen, tussen de 25 en 35 jaar, in de bloei van hun leven om het zo te zeggen, zijn ongelukkig. Laatst nog, een knappe jonge vrouw, goede baan, leuke man, vriendinnengroep en zwanger van haar tweede kind. Plaatje compleet? Nee, ongelukkig en eenzaam. Bij analyse van de klachten komen dan vaak zeer beperkende en negatieve cognities naar voren: ik ben waardeloos, niet leuk genoeg, minder mooi, saai, ik kan het niet, zij zullen mij dom vinden etc.

Socialisering jonge mensen
Een manier van denken  die er voor zorgt dat de persoon in kwestie bijna verlamd van angst en schaamte, het contact met anderen onderhoudt. Op het moment dat de patiënt in de praktijk komt, is er sprake van een probleem in het angst- of stemmingsstoornisspectrum. Maar het probleem begint natuurlijk eerder, veel eerder en het komt zo frequent voor, dat je bijna gaat denken dat er structureel in de socialisering van deze jonge mensen iets goed mis is gegaan.

Artsen krijgen vaak het verwijt dat zij alleen curatief werken en niet preventief. Zou ons als psychologen hetzelfde verwijt gemaakt kunnen worden? Zouden wij als psychologen iets moeten doen, bijvoorbeeld met zo’n constatering dat er mogelijk iets fout gaat in de socialisering?

Bijdrage psychologen/psychotherapeuten
Wij hebben als psychologen/psychotherapeuten een unieke positie waarbij wij nauw betrokken zijn bij de onthullingen van de beelden en attributies die mensen in hun hoofd maken. Het zou geweldig zijn als wij met deze kennis een bijdrage kunnen leveren aan de signalering van maatschappelijke en culturele tendensen en mogelijk ook oplossingen kunnen aandragen.

Begin bij jezelf
Maar hoe kunnen wij vanuit onze individuele praktijken, al onze invallen, overwegingen, mijmeringen  en maatschappelijk relevante opmerkzaamheden onder de aandacht brengen (zonder schoolmeester of betweter te zijn?)
Het  begint waarschijnlijk, zoals wel vaker, bij onszelf, dat we onze mijmeringen serieus nemen en dat we onze ideeën vaker bespreken met elkaar en toetsen. Dat we meepraten in debatten en opiniërende stukken inzenden in kranten en tijdschriften. Wat daarbij kan helpen is een platform, een beroepsvereniging zoals de NVGzP. Een achterban waar je een discussie kunt opstarten of een blog kan insturen. Laten we onze nek uitsteken en onszelf en ons unieke beroep uitdagen en uitdragen.

Drs. Bernadette Gaudete van Eeden,
klinisch psycholoog/psychotherapeut/GZ-psycholoog.