Tweede Kamer vragen over uitbuiting beginnende psychologen

07-01-2016

De SP heeft Kamervragen gesteld over de werksituatie van beginnende psychologen. Aanleiding is de uitzending van De Monitor, afgelopen zondag, waaruit bleek dat beginnende psychologen in de ggz vaak alleen een onkostenvergoeding krijgen voor hun werk. 

Eind vorig jaar hield De Monitor een enquête onder psychologen over onbetaalde werken via zogenaamde werkervaringsplekken. De resultaten werden gepresenteerd in de uitzending van afgelopen zondag. Van de duizend personen die reageerden op de enquête had 29 procent ooit een werkervaringsplek gehad. Driekwart van hen voelde zich gedwongen zo’n plek te accepteren, wegens gebrek aan betaalde functies voor starters. Hoewel hun werk vergelijkbaar is met dat van betaalde medewerkers, ontvangen ze slechts een onkostenvergoeding, of zelfs dat niet: 14% kreeg helemaal geen vergoeding, 26% alleen reiskostenvergoeding.

Naar aanleiding van de uitzending heeft Paul Ulenbelt van de SP Kamervragen  gesteld aan minister Asscher van Sociale Zaken. Ulenbelt (zelf ook psycholoog) vraagt onder andere of hier geen sprake is van een arbeidsrelatie, waarbij loon verschuldigd is. Ook vraagt hij de minister om de Inspectie onderzoek te laten doen naar de situatie.

De minister heeft in een reactie op de uitzending al laten weten dit voorjaar met een plan van aanpak te komen. NIP en NVO zijn van mening dat er voorwaarden gesteld zouden moeten worden aan werkervaringsplaatsen. GGZ Nederland daarentegen vindt het juist positief dat instellingen nog werkervaringsplaatsen aanbieden, ondanks de transities en bezuinigingen. Wel pleit GGZ Nederland voor een uitbreiding van het aantal opleidingsplaatsen voor gz-psychologen.

4 thoughts on “Tweede Kamer vragen over uitbuiting beginnende psychologen

  1. Dit probleem speelt al jaren en wordt alleen maar erger. Psychologen zonder BIG-registratie kunnen bijna geen betaald werk op universitair niveau vinden. Pas als psycholoog met BIG-registratie kun je als hoofdbehandelaar aan de slag in de GGZ.

    Het aantal opleidingsplekken is zeer beperkt. Om in aanmerking te komen voor de BIG/GZ-opleiding moet eerst al werkervaring worden opgedaan en postmaster-opleidingen worden gevolgd. Wachttijden tot het starten van deze opleiding zijn onacceptabel lang: 4,5 tot 6 jaar!

    Echter zonder BIG-registratie kan een psycholoog bijna geen werkervaring op doen. Als gevolg accepteert een groot deel van de psychologen zonder BIG-registratie werkervaringsplaatsen zonder vergoeding, waar zij vervolgens hetzelfde werk verrichten als betaalde krachten. GGZ instellingen maken hier met alle bezuinigingen graag gebruik van. Intussen zijn er genoeg patënten die wachten op hulp.

    Daarnaast studeren er ieder jaar massaal psychologen zonder BIG-registratie af. Universiteiten moeten deze overvloed tegengaan. Een beperkter aantal studenten met een strengere voorselectie (numeruf fixus / decentrale selectie) zorgt er voor dat de aantallen psychologen zonder BIG-registratie minder hard oplopen.

    Dus volg het voorbeeld van Tandheelkunde, Geneeskunde en Farmacie: een strengere, beperktere toelating bij universiteiten en de mogelijkheid om voor de klinische richting de BIG-registratie te halen. Voorkom de overvloed en zo de werkloosheid en uitbuiting.

  2. Het probleem kan worden opgelost door net als bij Geneeskunde, Tandheelkunde en Farmacie de BIG-registratie automatisch aan de Universitaire opleiding te koppelen. Slechts de faculteit Psychologie van Radboud Universiteit Nijmegen en Universiteit Groningen koppelen de BIG-registratie aan de universiteit. Hopelijk gaan meer universiteiten dit volgen.

    Helaas zijn er nu duizenden masterpsychologen zonder BIG-registratie voor de klinische richting, die geen werk hebben en uitgebuit worden.

    Onacceptabele wachttijden voor de BIG-/GZ-opleiding : gemiddeld 5 jaar!

    Psychologen met BIG-registratie hebben meer dan voldoende werk. Voor de patiënten zijn er enorme wachttijden om een klinisch psycholoog, BIG-geregistreerd, te krijgen.

    Belangrijk blijft wel dat numerus fixus, decentrale selectie of directe plaatsing bij een 8 of hoger wordt ingevoerd door de universiteiten. Zo wordt werkeloosheid tegengegaan.

  3. Ik herken het dilemma: Bied je iemand een kans, of buit je iemand uit?
    Ingewikkelder, kun je iemand uitbuiten die dat zelf als een kans ervaart? Of kun je je uitgebuit voelen als iemand je oprecht een kans biedt?
    Op individueel niveau is er m.i. geen sprake van uitbuiting als twee volwassen partijen een afspraak maken. Op collectief niveau kun je stellen dat er misbruik wordt gemaakt van een zwakkere partij, zeker als deze hetzelfde werk doet als een wel betaald iemand, en er voldoende werk is.
    Ik heb zelf een aantal jaren onbetaald in de GGz gewerkt, (parttime). Er waren geen vacatures, en er was wel werk. Ik kon dit gebruiken om voor een opleiding de benodigde uren werkervaring op te doen. Het heeft me geholpen aan een vaste baan in de GGz.
    Ik zou het fijn hebben gevonden als het een betaalde baan was geweest. Ik zou het erg jammer hebben gevonden als ik die kans niet had gekregen.

  4. Wat me altijd opvalt aan dit soort berichten en onderzoeken is dat er geen ‘opschonende werking’ zit in het veld zelf. Laten we vooral niet doen alsof we dit niet wisten….. Dit speelt natuurlijk al erg lang, zeker sinds er onderscheid is gekomen met de GZ-psychologen. Iedereen in het veld weet dat dit op zeer grote schaal speelt. Er wordt pas iets gedaan als een buitenstaander zoals in dit geval onderzoeksjournalist Teun vd Keuken er iets mee doet. Je zult zien dat nu alleen de Bascule wordt aangepakt, terwijl het een veel groter probleem is. Ik weet zeker dat de instellingen weer gaan wijzen naar de zorgverzekeraars en die weer naar het overheidsbeleid. Want daar komt het terug: bezuinigen! Hier rest alleen het alternatief dat we weigeren mensen te helpen als we daar niet op niveau voor worden betaald.Terwijl we allemaal dit vak hebben gekozen om mensen te helpen. En dan kom je aan ons moraal…..Of de instelling wordt economisch bestraft omdat ze over het budget heen gaan. Zo zitten we met zijn allen in een klem die maakt dat het werken in de psychologische zorg langzamerhand het jongleren en balanceren is in een spagaat die eigenlijk niemand echt beheerst.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *