Terugblik op 5 jaar voorzitterschap

25-04-2018



Vanaf 1 april ben ik voorzitter van de federatie P3NL en heb daarom op 10 april, tijdens de ledenraadsvergadering, officieel mijn voorzittersfunctie van de NVGzP neergelegd en overgedragen aan Huib van Dis. Huib neemt deze functie waar, tot er een nieuwe vaste opvolger wordt aangesteld.  In deze blog kijk ik terug op een vijftal mooie en bewogen jaren als voorzitter, waarin het een grote groep BIG-geregistreerde psychologen gelukt is om gezamenlijk op pad te gaan. Dat is niet zondermeer vanzelfsprekend voor de psychologen die in hun zoeken naar nuance geneigd zijn uiteindelijk makkelijk verdeeld te zijn. Ruim 5 jaar geleden ontstond een duidelijke beweging om als BIG-geregistreerde psychologen meer met één mond vol trots te kunnen gaan spreken over de verworvenheid die de BIG-registratie aan erkenning voor psychologen geeft.

Vertegenwoordigers van de BIG-geregistreerde psychologen
Wij zijn in ruim 5 jaar tijd als vereniging heel snel gegroeid, van 0 naar ruim 3.200 leden. Dat is geen kleine prestatie! In die 5 jaar zijn we door allerlei partijen erkend geworden als vertegenwoordigers van de BIG-geregistreerde psychologen. Zorginstituut Nederland, NZa, VWS, allerlei externe gremia, weten ons inmiddels meer en meer te vinden. Het is nog niet klaar; er is nog veel werk te doen, maar de afgelopen jaren is er toch wel een en ander bereikt en spreken wij als BIG-geregistreerde psychologen aan allerlei beleidstafels mee. Ook zie je dat er naast de ontwikkeling rondom de positionering van de gz-psychologen, de klinisch psychologen en de klinisch neuropsychologen, de beweging rondom het beroepengebouw op gang is gekomen. En wij zitten er middenin. Dat is een positie waar wij ons bewust van moeten zijn en waar we ook trots op kunnen zijn. Het geeft ook een verplichting: als BIG-geregistreerde psychologen moeten we hier goed werk van gaan maken en dat kunnen we uiteindelijk niet alleen.

Verbinding leggen en samenwerken
We zijn altijd afhankelijk van allerlei andere partijen. Die partijen kennen ons en daar zijn wij mee in gesprek. Gesprekken die geleid hebben, kijkend naar de profilering van de BIG-geregistreerde psychologen, naar duidelijke positionering binnen het kwaliteitsstatuut en het regiebehandelaarschap. Wij hebben hierin écht iets bereikt voor de gezondheidszorgpsycholoog. Ik vind dat onze verdienste. De NVGzP heeft als de belangrijkste beroepsvereniging daarvoor gepleit en is daarin ook geslaagd. Ik ben ook trots op het feit dat we in staat zijn geweest, ondanks onze komst als een soort ‘splinterpartijtje’, toch de verbinding te leggen via P3NL met alle andere partijen. Wij willen ons als BIG-geregistreerde psychologen krachtig neerzetten maar dat kunnen we alleen met de vereende krachten van anderen. Niet over de rug van, maar juist in samenwerking met. Daarin zijn we geslaagd; wij worden breed gezien als een partij waarmee samen te werken valt. Ik vind dat we dat echt moeten volhouden. Blijven samenwerken, maar wel vanuit onze eigen identiteit en met respect voor anderen. Zoals we dat nu op dit moment ook weer aan het doen zijn als het gaat om een project waarin we de beroepscode van de psychologen willen verstevigen met handvatten voor de BIG-geregistreerde psychologen werkzaam in het complexe veld van de gezondheidszorg met al zijn eigen wetten, regels en ethiek.

Helderder gedefinieerd beroepengebouw
Ik verwacht een ontwikkeling in het tot stand komen van een helderder gedefinieerd beroepengebouw, waarbij ik denk dat de verschillende beroepen ook wel pijnlijke keuzes zullen moeten maken. Elk beroep vindt nu dat het alles kan. Dat kan uiteindelijk geen stand houden. Als je dat blijft volhouden, komt er nooit een helder en gedifferentieerd beroepengebouw. Daar moeten dus keuzes in worden gemaakt, waarbij je door de keuze die je maakt, aan kracht kunt winnen. Waar we voor op moeten passen is dat het verschil tussen een gz-psycholoog, klinisch psycholoog en psychotherapeut voor de buitenwacht niet zo groot is. Dat komt omdat we van onszelf vinden dat wat die ander doet, je zelf ook kan en soms nog beter ook. Zolang we die strijd op dat niveau blijven voeren, zijn we allemaal verliezers. De kracht zit straks veel meer in dat je laat zien: ‘dit ben ik en dat is de ander en ik ben niet hetzelfde als die ander’. Dat is wel een uitdaging.

Een ander punt is; zoals wij ons werk nu in de beslotenheid van onze therapiekamer uitvoeren, binnen instellingen of vrijgevestigde praktijken waarbij we patiënten ontvangen in onze spreekkamer, heeft niet de eeuwigheid, denk ik. We gaan naar andere modellen van hulpverlening, waarbij de psychologen een andere rol gaan innemen. Met de komst van internet is de beschikbaarheid en de toegankelijkheid van informatie, ook over psychische gezondheid en aandoeningen, enorm toegenomen. Als mensen vragen hebben, dan stellen ze deze niet meer aan een persoon in levende lijve maar op internet, op een forum. Patiënten doen dat ook meer en meer; die weten ook steeds meer over wat er wel en niet te koop is. In plaats van een therapeut of een behandelaar, zou het best kunnen zijn dat je veel voor een deel veel meer een soort consulent/adviseur of psychotechneut, als in ontwikkelaar en servicemedewerker van digitale toepassingen, wordt. Tegelijkertijd zal er ook nog steeds wel de behoefte blijven bestaan aan het goede professionele gesprek, maar dat kan ook andere vormen dan die van de beslotenheid van de behandelkamer gaan aannemen. Wij moeten ons daar op voorbereiden en  daar kritisch naar kijken. Niet achter dit soort trends aanlopen, maar proberen hierin het voortouw te nemen.

Trots en kracht uitstralen!
Ik adviseer mijn opvolger te blijven samenwerken met elkaar, maar ook met de buitenwacht. Wees trots op het beroep dat we vertegenwoordigen, geloof daar in! Je mag best een beetje meer trots en kracht uitstralen. Wat ik belangrijk vind van besturen in het algemeen, is dat je een duidelijke visie en missie hebt als vereniging. Laat je duidelijk door die visie leiden en hou die koers vast. Die moet je wel af en toe bijstellen, blijf kijken en luisteren naar wat er speelt, maar zorg er ook voor dat je niet met alle winden meewaait.

Marc Verbraak