Kinderpraktijk betaalt de rekening van de transitie

13-04-2015


Anneke Vinke

Laat ik eens de rekening opmaken. Het nieuwe jaar is ruim twee maanden oud, tijd om eens te proberen of ik inderdaad zorg bij de gemeenten kan declareren. Bewust heb ik de VNG en haar regio’s wat tijd gegeven maar wat schetst mijn verbazing: ik kan helemaal mijn rekeningen nog niet sturen. Ongefactureerde uren van 1 januari tot 6 maart: 90 cliëntcontacturen tegen het uurtarief dat door het NZA gemaximeerd is op € 95,63. Mijn reserves raken langzaamaan op.

Geen probleem, denk ik dan – nog wat naïef zoals later zal blijken – dan factureer ik gewoon bij mijn cliënten, zoals ik gewend ben als contractvrij werkend psycholoog. Zij betalen mij en dienen dan de factuur in bij hun gemeenteloket. Net zoals we gewend waren met de zorgverzekeraar. Als ik dat opper, krijg ik de wind van voren: de gemeenten gaan geen zorg aan burgers vergoeden. Ik moet dus voor iedereen van wie de zorg uit 2014 doorloopt in 2015 bij de gemeente declareren.

Hoe gaat dat dan? Nou daarvoor moet de gemeente weten dat er een cliënt in zorg is. Daar heb ik voor gezorgd: na vele uren mailen en bellen met de helpdesk Go-jeugd, heb ik een databestand met gegevens van cliënten in zorg kunnen aanleveren. Tijdsinvestering: 40 uur. Onvergoed.

Op dit moment heb ik 40 actieve cliënten, waarvan 8 boven de 18 zijn (gelukkig kan ik daar wel contractvrij declareren), maar die andere actieve cliënten 32 wonen in 27 verschillende gemeenten…. de angst bekruipt me.. hoe zal dit gaan? Niemand kan het me vertellen. Mijn cliënten vragen het voor me na. Overal medewerking, heel fijn, en gemeenteambtenaren doen erg hun best om beschikkingen te maken en behulpzaam te zijn maar ja, al het overleg, mailen, navragen, registreren. Elke gemeente heeft een ander tarief zodat ik per cliënt een nacalculatie zal moeten sturen waarin de eigen bijdrage staat. Minimaal een uur per cliënt ben ik daar nu mee kwijt: zeker 30 uur onbetaald werk en dadelijk na afsluiten van trajecten nog eens een half uur per cliënt voor het nacalculeren van de eigen bijdrage en innen van die gelden.

Daarmee ontdek ik een nare kant van de transitie jeugdzorg: het hele financiële risico ligt op de basis. Al meer dan twee maanden heb ik geen geld gezien en ondertussen elke vrije minuut besteed aan de administratieve rompslomp. Dat vind ik heel moeilijk te verteren.

Vol goede moed verdiep ik me toch maar weer in beleidsregels, softwareprogramma’s (die doodleuk een % van mijn omzet willen – de lachende derde die groot geld verdient over mijn rug – ik mag mijn tarieven niet verhogen van de NZA maar zij vragen gewoon wat hen invalt), portals en wat dies meer zij. Tijdsinvestering: 20 uur onbetaald werk.

Hoe meer ik me verdiep, hoe groter de paniek wordt. Kafka is er niets bij. Codelijsten, certificaten, aansluitingen op beveiligde sites op portals en dergelijke: het is een oerwoud. Een waarachtig bureaucratisch oerwoud gedreven door controlezucht, winstbejag van tussenpersonen (automatiseerders!) en onwetendheid van welwillende ambtenarij. Ongelooflijk.
Ik moet er mee dealen dus mijn aversie zet ik opzij, informeer cliënten, maak facturen maar dan… moet ik communiceren via de zogenoemde I-standaarden… wat schetst mijn verbazing: ook dat is onmogelijk. Waarom?

Tja, ik werk op de Mac – een stabiel systeem waar ik vol op kan vertrouwen. Dat mag niet van de overheid: er is alleen via windows based pc’s communicatie tussen zorgverleners en gemeenten mogelijk. Het beheerteam van I-standaarden geeft aan daar niets mee te zullen doen – zij adviseren het volgende ‘Verder zit er niets anders op dan ergens een Windows PC vandaan te halen.” Daarmee werpen ze een hinderpaal op. Mag dat zomaar?

Voor eenpersoonspraktijken als de mijne is dit niet op te brengen. Ik moet goed overwegen wat ik ga doen en hoe ik dat ga doen. De cliënten nu in zorg, daar ga ik mee verder en zal hun betaling via hun woonplaats moeten regelen. Nieuwe jeugd cliënten kunnen alleen aangenomen worden als zij volledig zelf betalen. De gemeentelijke route is op deze wijze niet werkbaar: als er per cliëntuur 1 uur administratie volgt – zonder dat ik enig inhoudelijke actie nog heb gedaan – dan kan dit niet uit, niet tegen het NZA tarief.

De rekening van de transitie staat op dit moment op 90 uur werk dat nog betaald moet worden, 90 uur die ik nooit terug zie en nog steeds onduidelijkheid over communicatie, declaratie en wat dies meer zij – en dit is nog maar het begin.

De eenpersoons kinderpraktijk betaalt de rekening van de transitie.

Anneke Vinke is geregistreerd als gz-psycholoog, registerpsycholoog Kind-en Jeugd (NIP) en orthopedagoog-generalist NVO. Ze promoveerde in 1999 op een adoptieonderzoek. Zij werkte in de jeugdbescherming, onderzoek en onderwijs en vanaf 2006 heeft zij fulltime haar eigen, contractvrije praktijk. Daarin ziet zij  met name geadopteerden en hun gezinnen die uit het hele land komen en pleegkinderen die veelal wel in de regio wonen. Meer info: www.adoptiepraktijk.nl

Deze Blog verscheen eerder op adoptiepraktijk.blogspot.nl