Kerstergernissen

22-12-2014


Stijn van den Eerenbeemt

Crisis in de politiek. De Eerste Kamer verwerpt het voorstel om de vrije artsenkeuze aan banden te leggen. Met het nodige kunst- en vliegwerk krabbelt het kabinet overeind, voornemens om de wet alsnog gewoon door te gaan voeren. Terwijl er met scherp geschoten wordt, lijkt de GGZ-sector het ondergeschoven kind te worden.

Normaal gesproken is mijn humeur rond de feestdagen prima. Gezellige dagen voor de boeg met familie, ontspanning, en lekker eten. Heerlijk. Dit jaar lijkt de kerst echter niet al te best te beginnen.
Ondanks massaal protest van patiënten, hoogleraren, instellingen en behandelaren, leek de vrije artsenkeuze afgeschaft te gaan worden. Eerlijk gezegd had ik me daar min of meer al bij neergelegd. Learned helplessness noemen we dat, toch? Totdat enkele senatoren van de PvdA ineens hun moreel kompas hervonden en weer voor hun idealen gingen staan. Het (kerst)vuurtje in mij ging weer branden en met mij ook in duizenden Twitteraars (#vrijeartsenkeuze!).

Het inspireerde mij om de aangedragen argumenten rondom de afschaffing van de vrije artsenkeuze nog eens goed door te nemen. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat er een aantal onschuldige kerstballen zijn gesneuveld in dit frustrerende proces. Geïnspireerd door Jan Mulder uit De Wereld Draait Door, hierbij – therapeutisch volledig verantwoord – mijn drie grootste ergernissen van dit hele schouwspel.

“NUMMER DRIE!” Echt vrije artsenkeuze is er überhaupt niet
Iets wat weinig mensen zich lijken te realiseren, is dat de vrije artsenkeuze ook nu al beperkt is. Zelfs met de duurdere restitutiepolis is het namelijk mogelijk dat een patiënt zich bij zijn arts of gz-psycholoog meldt, maar geen behandeling kan krijgen omdat deze het omzetplafond al heeft bereikt. Er volgt geen vergoeding en geen behandeling. (zie hierover de Blog van Karik van Berloo op Skipr) Geen vrije artsenkeuze dus. Het voorliggend wetsvoorstel zou de situatie enkel nog treuriger maken. (Overigens had het bestaan van omzetplafonds op zichzelf al een plek verdiend in deze lijst van ergernissen).

“NUMMER TWEE!”:  Belangenverstrengeling
Ik kan het maar moeilijk verkroppen dat politici na hun tijd in de politiek maar al te vaak in sectoren gaan werken waarmee ze eerder veel van doen hadden. Het maakt mij argwanend. Denk bijvoorbeeld aan André Rouvoet die nu de baas van de zorgverzekeraars is. Over dubbele petten gesproken, Rogier van Boxtel doet daar nog een schepje bovenop: hij staat aan het roer van Menzis én is senator. Hij stemde vóór afschaffing van de vrije artsenkeuze en dus voor meer macht voor zorgverzekeraars. Het zal staatsrechtelijk ongetwijfeld toegestaan zijn, maar voor mijn gevoel klopt het van geen kant. Datzelfde geldt overigens ook voor sommige tegenstemmers, zoals Guusje ter Horst, die naast senator voor de PvdA voorzitter van is van de KNGF, de beroepsvereniging van  fysiotherapeuten.   

“NUMMER ÉÉN!”:  De GGZ in het verdomhoekje
Wat mij het meest heeft gefrustreerd is het feit dat er in het wetsvoorstel verschillende beroepen zijn uitgezonderd. Zo zijn huisartsen en fysiotherapeuten uitgezonderd. Volstrekt terecht natuurlijk, maar waarom de Basis GGZ dan niet? Dat is toch ook eerstelijnszorg waarbij een vertrouwensband tussen patiënt en behandelaar van groot belang is? Waarom worden gz-psychologen die goed opgeleid zijn, evidence based werken, en patiëntgerichte en efficiënte zorg bieden in hemelsnaam dan niet ook uitgezonderd? Deze volstrekte willekeur is voor mij onbegrijpelijk.

“TOT ZOVER!”
(slaat afwisselend met links en rechts drie maal op de tafel)

Collegae, geniet van de feestdagen en wees zuinig op de kerstballen.

We zien elkaar binnenkort op het Malieveld.

Stijn van den Eerenbeemt
Vrijgevestigd GZ-psycholoog & NVGzP-lid
Twitter: @Svde_GZ

One thought on “Kerstergernissen

Comments zijn gesloten