Contractvrij….

23-09-2014


Hieke Bos

Deze zomer heb ik besloten om geen contracten met zorgverzekeraars meer te sluiten. Om contractvrij werken onder de aandacht te brengen van collega’s heb ik het initiatief genomen voor de website zorgvoorkwaliteit.nu. Vanwaar deze beslissing, vragen collega’s me vaak. 

Talloze gebeurtenissen passeren de revue. Is de kiem al gelegd bij de invoering van de DBC’s, waar de software van de zorgverzekeraars destijds nog helemaal niet klaar voor was? En waarbij ik -na vier maanden meestentijds in de avonduren ploeteren- werd gefeliciteerd door een medewerker van een zorgverzekeraar omdat ik de eerste was een declaratie heelhuids aan de overkant had weten te krijgen?

Of is het de invoering van de vaste prijzen voor “integrale producten” geweest? Waarbij ik me ineens voor het feit geplaatst zag dat ik behandelingen af zou moeten breken, of zonder betaling zou moeten voortzetten? Het feit dat verzekeraars hun eigen tarieven en hun eigen lijst van evidence based behandelingen hanteren, of bepalen wie de behandelingen uit mag voeren?

Of is het recenter, toen de controles op DBC’s door de zorgverzekeraars toegestuurd werden, samen met de handleiding op controle DBC’s, uitgeprint ongeveer de dikte van een bijbel? Of de vele gesprekken aan de tafel in onze praktijk, wanneer iemand van ons weer tot wanhoop gedreven was door de toenemende eisen en regeldruk, maar vooral door de machteloosheid daar niets tegen in te kunnen brengen.

Druppel

De druppel was denk ik toch het onderstaande telefoongesprek, nadat ik een nota van een verzekeraar had ontvangen met daarop het door mij verschuldigde bedrag van € 5.201,-. Ik had werkelijk geen idee waar dat vandaan kwam.

Dat ging ongeveer als volgt:

“Goedemorgen, met Hieke Bos. Ik heb een nota ontvangen die ik niet goed begrijp”

Met duidelijke irritatie in de stem (wéér zo’n zorgverlener die het niet begrijpt): “Kunt u mij het kenmerk van de brief geven?”

Als ik alle hoofdletters, cijfers, slashes en punten heb doorgegeven, zijn we een halve minuut verder.

“En uw AGB-code?”

Ik noem mijn AGB-code.

“U bent het Onderwijskundig Instituut.”

Even een stilte, waarna ik antwoord:

“Nee, ik ben Hieke Bos”

Even een stilte, waarna er geantwoord wordt: “Maar hier staat dat u het Onderwijskundig Instituut bent!”

Het heeft me een kwartier gekost om de dame aan de andere kant van de lijn te overtuigen van mijn identiteit. De nota bleek voor het Instituut bedoeld, niet voor mij. Maar het heeft me nog een half jaar debet- en creditnota’s gekost om dit recht te zetten.

Natuurlijk kunnen gesprekken met de Belastingdienst of mijn telefoonprovider ook ongeveer zo verlopen, maar die bel ik hooguit één keer per jaar. Met zorgverzekeraars moet ik dit soort gesprekken wekelijks (en soms dagelijks) voeren. Dat is steeds meer een bron van frustratie.

Angst en bezorgheid

Het gevoel van bevreemding en machteloosheid, tezamen met het urgente gevoel van niet meer willen, heeft me over de streep getrokken. Maar sinds de lancering van de site: www.zorgvoorkwaliteit.nu, en alle reacties die we daarop ontvangen, word ik geconfronteerd met een ander gevoel: angst en bezorgdheid. Angst om buitenspel te worden gezet, om nooit meer een contract te krijgen (en dus nooit meer terug te kunnen als het fout gaat), angst voor terugval in inkomsten. En grote bezorgdheid, over het feit dat cliënten zonder geld niet meer de zorg krijgen waar ze recht op hebben.

Ik kan die zorgen niet wegnemen. Zoals een collega van mij het verwoordt: ”Ik ben net als een hypochonder, die eigenlijk zeker wil weten dat het goed komt”. Al mijn gedragstherapeutische en cognitieve technieken ten spijt, lukt het me niet haar te overtuigen. En dat kan misschien ook niet. Tegelijkertijd denk ik dat we ook niet veilig zijn als we wél contracten tekenen. De grilligheid van zorgverzekeraars is groot. Trouwens…ik wil best contracten tekenen, maar niet met de voorwaarden zoals die nu door de grootste verzekeraars worden gesteld. Om te beginnen stoot ik al mijn hoofd tegen hun omzetplafond.

Wat ik wel kan zeggen is dit: noem me een optimist of naïef, maar ik denk dat het goed komt. Ik denk dat we oplossingen kunnen verzinnen, voor cliënt en zorgverlener, als we maar uit die greep, of kramp komen waar we al jarenlang in zitten. In de tussentijd moeten we elkaar vinden en steunen. Ik denk bovendien dat we niet machteloos zijn, maar dingen kunnen doen. Daarbij moeten we vertrouwen hebben in onze eigen kwaliteit en kunnen. En de cliënt bewust maken. Want de keuze voor goede zorg ligt ook in hun handen.

En ik? Ik voel me voor het eerst sinds 2007 weer vrij.

Hieke Bos is vrijgevestigd gz-psycholoog en psychotherapeut en initiatiefnemer van de website www.zorgvoorkwaliteit.nu

One thought on “Contractvrij….

  1. Hoewel mijn ervaringen in “de zorg” al enige tijd achter me liggen, doet me het goed dat jullie als werkers in de eerste lijn bezig zijn om jullie te organiseren en samen een front te vormen tegen de bureaucratie en de financiele verwording in die zorg. ZORG voorop en zorg voor elkaar. Huisarts in ruste

Comments zijn gesloten